In dit tweede deel beschrijf ik hoe het moeilijk werd om aan de Leidse universiteit een plaats te vinden, want bij landelijke taakverdeling van regio’s werd in 1974 besloten dat Latijns-Amerika naar Utrecht zou gaan. Het kostte me een decennium om, tegen deze stroom in, uiteindelijk de kans te krijgen op een hoog leraarschap en een vakgroep Talen en Culturen van Latijns-Amerika die nu onder de naam Latijns-Amerika Studies nog steeds bestaat. Hoe ging dat in zijn werk?

Tussen 1974 en 1985 was het netwerken op internationaal niveau. Zorgen dat je gevraagd wordt voor korte missies en ook gewoon geluk hebben: publicaties in boeken op topniveau (Cambridge, Harvard), intensief betrokken worden bij internationale organisaties in mijn vakgebied en de kans om een benoeming in Leiden te krijgen, omdat ik werd gevraagd voor Wenen en mijn enige concurrent in Leiden plotseling overleed.

De angst van de Verenigde Staten en lokale elites voor linkse guerrilla’s leidden in 1960–2000 in Midden-Amerika tot dictaturen en vredesinitiatieven. Daar raakte ik op missies bij betrokken en dat leidde tot bekendheid door vele optredens in de media. Door de sterke toename van studenten werd het LUF-hoogleraarschap van 1985 omgezet in een ordinariaat. Ook na mijn pensioen in 1995 kon ik het stilzitten blijven vermijden: HOVO-cursussen organiseren, blijven doceren op Clingendael, werk voor de Europese Gemeenschap en doorgaan met promoties en co-promoties, waaronder de nodige Mexicanen en Argentijnen.

Dat stilzitten geen optie is, werd voor een groot deel mogelijk gemaakt door mijn echtgenote, Nel Kelderhuis, die mijn steun en toeverlaat was bij de vele taken die ik mij op de hals had gehaald. De brieven, faxen en mails die ze altijd heeft bewaard, waren dan ook een belangrijke bron voor dit boek.